Turkse Koffie
Vanaf het begin van het Ottomaanse rijk tot op heden heeft koffie altijd een grote en belangrijke rol gespeeld in de Turkse levensstijl en cultuur. Het serveren en consumeren van koffie heeft altijd een diep effect gehad tijdens verlovingsgewoonten, politieke en sociale interacties, gebeden en de traditie van gastvrijheid, doorheen de eeuwen. Hoewel veel van de rituelen vandaag niet meer overheersen in de maatschappij is koffie een integraal deel gebleven van de Turkse keuken. Koffie werd in 1555 geïntroduceerd in Istanbul door twee Syrische handelaars. Koffie werd bekend als ‘de melk voor schakers en denkers’.
Tegen de helft van de 17de eeuw werd de Turkse koffie een groot deel van de uitvoerige ceremonies in het Ottomaanse hof. De gewoonten tijdens een potentiële verloving bestond er in om als potentiële bruid koffie te maken voor de respectievelijke familie.
Turkse koffie is afgeleid van de Arabica boon en heel fijn gemalen. Een aromatisch kruid genaamd kardemom wordt soms toegevoegd tijdens het malen. Turkse koffie heeft zes niveaus van zoetigheid van heel zoet tot zwart. Een regel in de Turkse koffie ceremonie is dat als er geen schuim is op de oppervlakte van de koffie de gastheer gezicht verliest.
